Tien goede dagen

Ik heb tien goede dagen gehad, zo fijn. Bijna geen pijn, fitter en alsof ik weer mijn normale ik was.
De laatste keer was in april en die duurde zeven dagen en daarvoor in januari en die duurde een paar dagen. Er zit dus een positieve stijgende lijn in.

Het grappige is ook dat ik ook weer voel dat de goede dagen weer afnemen, maar dat dat ook ok is, want het was zo heerlijk om weer even normaal te zijn. En in acht nemende dat ik van een paar goede, naar zeven goede en nu naar tien goede dagen ga, verheug ik me nu al op de volgende goede periode. Ik zeg twee weken of misschien wel drie 😉

Overgave, ik dacht dat ik dat de afgelopen 10, 20 jaar al behoorlijk had geleerd, maar dit jaar doe ik de masterclass. Dit is wat het is en daar doe ik het mee en ik ben er ook prima gelukkig mee!

Advertenties

The art of healing

Op facebook kwam ik iets tegen met een mooi filmpje waar de ziekte van Lyme nog mooier wordt uitgelegd dan hiervoor werd gedaan.
Echt een aanrader om even naar te kijken als je meer wilt weten over de ziekte van Lyme.

Als je facebook hebt dan is het volgen van the art of healing ook zeker de moeite waard.

De stok

De bedoeling van mijn blog was vooral de mensen om mij heen op de hoogte houden van mijn proces met betere en mindere dagen, maar helaas zijn het vooral veel mindere dagen. En omdat mijn energie zo laag is dacht ik dat het een goed idee zou zijn om het op te schrijven en het gelezen kan worden ipv mijn verhaal vaak te herhalen omdat iedereen zo lief en attent vraagt hoe het met me gaat.
Maar het constant schrijven kost steeds meer energie. Ik ben na 141 weken gestopt met het wekelijks schrijven van een Sprankje BerenBezieling, omdat het me teveel energie kost. Ik ben gestopt met twitter, heb linkedin in een stille hoek gezet en overweeg facebook eraf te gooien en heb mijn telefoon al ‘gedetoxt’ wat betreft social media kanalen.
Dus vooral veel detox, al maanden, alleen niet meer alleen in voeding en met mijn lijf, en op werk gerelateerd gebied,  maar ook met spullen in mijn huis en op social media.
Heel fijn en ook het gevoel van meer naar binnen keren, letterlijk, bevalt goed, want ook live sociale contacten lukken vaak niet, maar zo nu en dan ook even het kleine tikje van eenzaamheid.
Maar ik blijf positief! Ik ben nog steeds overtuigd dat ik ga genezen en ook al doet mijn hoofd ook steeds vaker niet 100% mee, ik blijf zonnig en in overgave.

Afgelopen weken heb ik veel nieuwe klachten erbij gekregen. Een doof linker oor, een zeer gevoelige huid en kan geen sieraden meer verdragen, de pootjes van mijn bril doen pijn bij mijn oren en ik heb mijn bril steeds meer nodig, rugpijn, hele heftige hoofdpijn, linker arm en linker been zijn vanaf het begin al pijnlijk, maar die is met vlagen veel erger, handen en vingers zijn pijnlijk net als voeten en tenen en vooral mijn pijnlijke schouders en die nek… Mijn nek is sommige dagen niet te verdragen. Op die dagen lig ik in bed en kan ik vrijwel niets.
Maar goed, het is zoals het is en ondertussen doe ik mijn best om te helen.

Vandaag een nieuwe spannende stap in dit helingsproces. Ik wil graag blijven wandelen en lopen, want daar word ik blij en rustig van, maar de dagen dat dat niet lekker gaat komen steeds meer voor.
Dus vandaag is de wandelstok binnengekomen. Ik ben er echt heel blij mee, maar durf er nog niet mee naar buiten, want dan is het echt. Hier in huis is het grappig en willen ze eigenlijk allemaal een wandelstok, want daar kan je op leunen, kunstjes mee doen en gebruiken als zwaard 🙂
Maar buiten is andere koek, dus om mezelf een zetje te geven, hier een foto van mij, gemaakt door mijn lieve zoon, met mijn nieuwe beste vriend voor de mindere dagen. Een yogajuffie met een niet functionerend lijf en wandelstok……. 😉

a8da8194-a819-4bac-89fe-83a5b6ae4aa1

Ziekte- of helingsproces

Ziekteproces of helingsproces? Ik ga voor de laatste, die voelt zachter en lichter. En ik ben overtuigd dat alles wat je aandacht geeft groeit, dus ik geef aandacht aan de heling vanuit zachtheid en licht.

Bij het woord ziekteproces voel ik me zwaar, donker en alsof ik mijn eigen verantwoordelijkheid uit handen geef en afhankelijk ben van anderen, van factoren en alsof me iets zomaar overkomt.

Ik ben overtuigd dat mijn proces met Lyme me niet is overkomen. Tuurlijk had ik de tekenbeet nodig om het te activeren in mijn lijf, maar er moest iets gebeuren om echt tot stilstand te komen en andere keuzes voor mezelf te maken. En ook al waren er al diverse alarmbellen op mijn pad geweest, ik moest uitgeschakeld worden en mijn verantwoordelijkheid over mijn eigen leven nemen. Nu probeer ik mezelf opnieuw uit te vinden en dat is een helingsproces, een heel pijnlijk maar o zo mooi helingsproces. En ik geniet er van. Niet van de momenten dat ik veel pijn heb, maar wel van het bewust worden wie ik ben, waar ik van geniet en wat ik belangrijk vind.

En zo merkte ik ook dat ik twee weken geleden, toen ik me ging verbinden met de acties van de lymeverenigingen, me daar eigenlijk niet prettig bij voelde. Zelfs me weer wat zieker ging  voelen. Ik sprak dit uit naar een goede vriendin en die gaf zo mooi aan: ‘Maar Man, dat resoneert ook niet met jou. Jij bent bezig met heling en dat op jouw eigen manier te doen. De acties van de verenigingen gaan over erkenning van de ziekte, onderzoek naar de ziekte en daar zit een andere resonantie aan vast.’
Dit was meteen zo helder, dat ik per direct de schakel weer heb omgezet en me vooral bezig hou met mijn eigen proces, of het nou wel of niet word erkend door wie dan ook. Zolang ik mezelf maar erken in welke hoedanigheid dan ook, dan komt het wel goed.

Helingsproces dus, dat is mijn ding 🙂

 

Goede & slechte dagen

Typerend voor een multi-systeem uitdaging is de grilligheid. De ene dag gaat prima, de andere dag lukt het niet om jezelf uit bed te krijgen. En ook al weet je dat, het went niet…

Na een hele goede week te hebben gehad waarin ik me steeds heb gerealiseerd dat het ook weer anders kan worden, en dus ieder moment heb gepakt en er van heb genoten, voelde ik ook de ommekeer.
Na precies een week werd mijn energie weer minder, pijnen kwamen weer meer aan de oppervlakte, en mijn hoofd werd ook iets minder zonnig en meer mistig.
En weer precies een week later voelde ik me nog minder goed, maar ik voelde ook dat het dieptepunt er nog niet was. Dus na twee dagen toch nog zoveel mogelijk ‘gewoon’ te hebben gedaan kwam toch die mokerslag weer.
Alle systemen gingen weer op rood en mijn lijf werd uitgeschakeld. Vreselijke pijnen in mijn lijf, maar vooral die in mijn nek en hoofd waren bijna ondraaglijk. De linkerkant van mijn lijf functioneerde niet en deed pijn en ik moest mezelf helpen links te bewegen. Niet een houding was comfortabel, niet liggen, niet zitten, niet staan alleen maar de hoop dat ik in slaap zou vallen en dat het even allemaal niet zo intens zou voelen.

Twee dagen in bed en even geen activiteiten voor mij. Het in mezelf keren, slapen, rusten en overgeven aan dat ook deze pijn weer verdwijnt. Na goede dagen komen slechte dagen, maar daarna ook weer goede.

Inmiddels kom ik weer langzaam terug en ook dat is een heel proces. Heel langzaam komt er weer meer ruimte, minder pijn en meer energie, maar alles is dan nog zo overgevoelig.

Vandaag liep ik weer met mijn hondje buiten, iets wat ik het liefst doe, maar soms bijna onmogelijk is, en ik zie het fluitenkruid weer volledig in bloei staan. Bij fluitenkruid denk ik altijd aan vroeger, aan de avondvierdaagse. De avondvierdaagse zit er voor mij even niet in, maar na de slechte dagen komen ook de goede dagen, dus You never know…:-)

IMG_2736

SOS

Ik heb voor het eerst in ruim 10 maanden een hele goede week gehad. Een hele week met vrijwel geen pijn, vrijwel geen vermoeidheid en bijna weer net als vroeger. Ik voel me weer vrij en alsof ik de hele wereld aan kan. Na ruim 10 maanden heb ik deze dagen omarmt. Niet bang voor wat er gaat komen, maar genoten van ieder moment, iedere dag en wat was dat fijn.
Inmiddels voel ik me nu weer een aantal dagen slechter worden, maar ook die neem ik voor lief. Vooral nu ik een week me zo goed heb gevoeld.

Deze week is ‘De week van de teek’, aandacht voor de ziekte van Lyme. De afgelopen maanden heb ik de acties van alle Lyme verenigingen vanaf de zijlijn gevolgd, maar vandaag voelde ik me daadkrachtig genoeg om me er persoonlijker mee te verbinden. Ik heb een foto van mezelf gemaakt met SOS op mijn hand en deze op al mijn social media kanalen gepost met de vraag voor erkenning.

Maar ook om te delen hoe wij, mijn gezin met mij, hiermee dealen. Ons gezin, mijn werk als zelfstandig ondernemer, als moeder en als yogajuffie met lymelijf. Ook al heb ik een enorm steunend thuisfront, het is een uitdaging.

En nadat ik het op alle social media heb gezet wilde ik dit natuurlijk ook delen op mijn persoonlijke blogpagina. En ik hoop met alle media aandacht die alle Lyme verenigingen hebben deze week, dat er echt wat veranderd voor alle lymies. Erkenning alleen al zou heel fijn zijn!

IMG_2670

Het is week van de Teek en daar heb ik wat mee! Ik doe mee met de campagne S.O.S. om aandacht en erkenning te vragen voor de ziekte Lyme. Ik ben moeder, zelfstandig ondernemer en Yogajuffie met Lyme en ervaar iedere dag de uitdaging om hier goed mee om te gaan en mijn leven zo goed mogelijk te leiden. Ik ben niet bedlegerig, niet verlamd en heb geen last van depressies. Wel heb ik altijd pijn in meer of mindere mate, ben ik extreem moe en heb ik last van uitvalverschijnselen. Ik kan hier nog goed mee leven, maar ik weet dat het veel erger kan. Regulier is er geen erkenning en geen behandeling. Ik heb mijn reguliere behandeling gehad en ben uitbehandeld. Complementair zijn er meer mogelijkheden en voor elke patiënt is die anders. Een zoektocht. Fysiek, emotioneel, mentaal en financieel is het een pittige weg, voor de lymepatient maar ook de omgeving. Ik heb heel veel geluk met een enorm steunende omgeving. Erkenning voor alle lymies zou al heel fijn zijn!#soslyme #erkenning #behandeling #regulier#complementair #ilads #yogajuffiemetlymelijf#yogabeerbussum #mandyssoul

 

Sprankjes zon & hoop

Bijna vier weken na de start van mijn laatste kuur lijkt er de laatste dagen iets te veranderen. Ik lijk wel minder pijn en meer energie te hebben.
De zon schijnt uitbundig en ik krijg langzaam meer hoop dat het beter met me gaat.

Naast  de kuur ben ik de afgelopen weken bezig geweest met het naar binnen keren en het verwerken van oud zeer en ook dat lijkt het goed te doen. Veel processen en heel veel overgave en zelf liefde.

Zal ik dan nu toch echt de bacterie kunnen vragen mijn lijf te verlaten en te beloven dat het echt heb gesnapt en de lyme niet meer nodig heb om beter voor mezelf te gaan zorgen? We gaan het zien.

Ik geniet in ieder geval van de zonnestralen en het sprankje hoop 😉

branches countryside daylight environment
Foto door Anton Atanasov op Pexels.com

Fleurige kadootjes

Na een voorjaarsvakantie van niets doen, ben ik deze week weer aan het werk in de studio en praktijk. Het is een fijne plek en ik vind het heel fijn om mijn werk te doen, maar genoeg energie hebben en een iets zachter lijf blijft een dingetje.

Toch was deze week vol pijn, vermoeidheid en frustratie ook mooi in balans gekomen door lief en zacht te blijven voor mezelf en nog meer door alle liefdevolle attenties van ouders en kinderen bij Yoga Beer. Ik werd deze week verwend met bossen bloemen, heerlijke thee, liefdevolle aanmoedigingen, de titel ‘leukste yogajuffie van ’t Gooi’ 😉 en met klap op de vuurpijl kreeg ik gisteren een uitnodiging voor de 100 heldinnen van Hilversum lunch op Internationale Vrouwendag.

En zo was er toch weer de perfecte balans en vooral de enorme dankbaarheid dat ik mag doen wat ik doe, dat ik dat goed doe en dat het gewaardeerd wordt.

Dank aan al die lieve mensen die mij deze week dit geweldige gevoel hebben gegeven. Deze steek ik weer even in mijn zak! _/\_

tulp&thee