Ik ga op vakantie en neem mee…Lyme..

De afgelopen weken stonden voor ons gezin in het teken van de zomervakantie en dat vond ik best spannend. Vorig jaar werd ik vlak voordat we voor een maand vertrokken best heel ziek en had ik heel veel pijn. Toen we vertrokken wisten we nog niet wat er aan de hand was en er was geen plek bij de neuroloog op een kort termijn. De huisarts vermoedde het een en ander vijf dagen voordat we weggingen en wilde graag dat ik naar de neuroloog ging, maar ik besloot om vier weken te gaan genieten. Ik was op dat moment al 10 maanden aan het kwakkelen, die 4 weken konden er nog wel bij.

Uiteindelijk was het de heftigste vakantie ooit. Ik had pijn, iedere dag, en ik lag van de vier weken bijna drie weken op bed met o.a. een oogontsteking aan beide ogen, enorme pijn in mijn nek en hoofd, een slepend linkerbeen en een steeds slechter functionerende linker arm. Op de goede dagen nam ik het ervan en genoot ik van mijn gezin in Frankrijk en Italië.

Na de ervaring van vorig jaar en inmiddels ruim een jaar ziek en wetende dat ik de ziekte van Lyme heb en mijn lijf nog steeds niet in orde is, hebben we besloten om in drie dagen naar Zuid-Frankrijk te rijden zodat ik niet te lang hoef te zitten en ondertussen genieten we van een leuke reis over de Route de Napoleon. We blijven dan twee weken in Frankrijk en skippen Italië. Na twee weken rijden we in twee dagen weer terug naar huis. Allemaal heel goed te doen.
Wandelstok en de enorme hoeveelheid ondersteunende kussentjes gaan mee en uiteraard pijnstillers, supplementen en cbd olie.

Ik heb genoten van de vakantie en ja, ik ben ook ziek geweest. Van de 18 dagen gingen er vier helemaal niet en lag ik weer op bed, maar de andere dagen gingen best goed! Soms met stok, soms zonder stok, meestal met pijnstilling, maar soms zonder.

Stiekem hoop ik dat ik mijn dieptepunt heb gehad en dat ik weer in een stijgende lijn zit, want voor de vakantie voelde ik me ook al een hele tijd veel beter. Het lijkt wel of de periodes van goed en beter langer worden dan de slechte periodes. En daar kan ik prima mee leven!

IMG_3813

Advertenties

Tien goede dagen

Ik heb tien goede dagen gehad, zo fijn. Bijna geen pijn, fitter en alsof ik weer mijn normale ik was.
De laatste keer was in april en die duurde zeven dagen en daarvoor in januari en die duurde een paar dagen. Er zit dus een positieve stijgende lijn in.

Het grappige is ook dat ik ook weer voel dat de goede dagen weer afnemen, maar dat dat ook ok is, want het was zo heerlijk om weer even normaal te zijn. En in acht nemende dat ik van een paar goede, naar zeven goede en nu naar tien goede dagen ga, verheug ik me nu al op de volgende goede periode. Ik zeg twee weken of misschien wel drie 😉

Overgave, ik dacht dat ik dat de afgelopen 10, 20 jaar al behoorlijk had geleerd, maar dit jaar doe ik de masterclass. Dit is wat het is en daar doe ik het mee en ik ben er ook prima gelukkig mee!

STOM

Dat wat ik moet leren in mijn healingsproces lukt best aardig. Ik ben nu bijna een jaar bezig met transformeren en ik kan me beter overgeven met wat is, ik neem meer ruimte voor mezelf, doe maar een ding per dag, rust iedere dag en geniet van alles wat is, ook als dat niet perse iets leuks is.

Maar vandaag is STOM!
Vandaag zou ik naar mijn moeder en zus gaan 90 km verder op. Omdat mijn energiepijl voor 13 uur ’s middags nog redelijk is, besloot ik een beetje op tijd te vertrekken zodat ik ook op tijd weer terug kon zijn en weer in mijn bed kon liggen, want daar lig ik op het moment weer ernstig veel.
Met goede moed en mijn jongste zoon achterin reden we weg.  Het stemmetje in mijn hoofd die fluisterde: ‘Kom op Man, je kan dit! Je doet dit al 30 jaar’
Maar nog geen 20 km verder kwam de koortsvlaag weer opzetten, mijn ogen werden troebel en ik voelde me misselijk en niet lekker. In mijn hoofd snel de discussie, wat is wijsheid?
De eerstvolgende afslag eraf en even bijkomen langs de kant van de weg.
‘Ok Man, dit gaat niet, dit is onverstandig, dus ga naar huis.’

Als ik richting huis rij hoor ik een liedje op de radio die we draaiden op de begrafenis van een van onze beste vrienden, tranen in mijn ogen, en dan vlak voor me zweeft een ooievaar rondjes boven me. Alsof ik een steuntje in de rug kreeg. Een nieuw begin, dat moet wel.

Thuis gekomen eerst de familie gebeld en mijn bed weer in.
Ik voel me ziek, maar ook schuldig, verdrietig, afhankelijk en stom!
Ik weet dat niemand me iets kwalijk neemt, maar ik, ik neem het mezelf zo kwalijk dat ik niet meer ben wie ik was. Niet meer krachtig, sterk en onafhankelijk.
Mijn lieve 15 jarige komt me thee brengen en zegt: ‘Ga lekker liggen en slapen mam, ik haal zo boodschappen.’
Mijn hart breekt. Waar heb ik zo’n lieve tiener aan verdient.

9dead51db61de818a7deab1676f04a21

 

De stok

De bedoeling van mijn blog was vooral de mensen om mij heen op de hoogte houden van mijn proces met betere en mindere dagen, maar helaas zijn het vooral veel mindere dagen. En omdat mijn energie zo laag is dacht ik dat het een goed idee zou zijn om het op te schrijven en het gelezen kan worden ipv mijn verhaal vaak te herhalen omdat iedereen zo lief en attent vraagt hoe het met me gaat.
Maar het constant schrijven kost steeds meer energie. Ik ben na 141 weken gestopt met het wekelijks schrijven van een Sprankje BerenBezieling, omdat het me teveel energie kost. Ik ben gestopt met twitter, heb linkedin in een stille hoek gezet en overweeg facebook eraf te gooien en heb mijn telefoon al ‘gedetoxt’ wat betreft social media kanalen.
Dus vooral veel detox, al maanden, alleen niet meer alleen in voeding en met mijn lijf, en op werk gerelateerd gebied,  maar ook met spullen in mijn huis en op social media.
Heel fijn en ook het gevoel van meer naar binnen keren, letterlijk, bevalt goed, want ook live sociale contacten lukken vaak niet, maar zo nu en dan ook even het kleine tikje van eenzaamheid.
Maar ik blijf positief! Ik ben nog steeds overtuigd dat ik ga genezen en ook al doet mijn hoofd ook steeds vaker niet 100% mee, ik blijf zonnig en in overgave.

Afgelopen weken heb ik veel nieuwe klachten erbij gekregen. Een doof linker oor, een zeer gevoelige huid en kan geen sieraden meer verdragen, de pootjes van mijn bril doen pijn bij mijn oren en ik heb mijn bril steeds meer nodig, rugpijn, hele heftige hoofdpijn, linker arm en linker been zijn vanaf het begin al pijnlijk, maar die is met vlagen veel erger, handen en vingers zijn pijnlijk net als voeten en tenen en vooral mijn pijnlijke schouders en die nek… Mijn nek is sommige dagen niet te verdragen. Op die dagen lig ik in bed en kan ik vrijwel niets.
Maar goed, het is zoals het is en ondertussen doe ik mijn best om te helen.

Vandaag een nieuwe spannende stap in dit helingsproces. Ik wil graag blijven wandelen en lopen, want daar word ik blij en rustig van, maar de dagen dat dat niet lekker gaat komen steeds meer voor.
Dus vandaag is de wandelstok binnengekomen. Ik ben er echt heel blij mee, maar durf er nog niet mee naar buiten, want dan is het echt. Hier in huis is het grappig en willen ze eigenlijk allemaal een wandelstok, want daar kan je op leunen, kunstjes mee doen en gebruiken als zwaard 🙂
Maar buiten is andere koek, dus om mezelf een zetje te geven, hier een foto van mij, gemaakt door mijn lieve zoon, met mijn nieuwe beste vriend voor de mindere dagen. Een yogajuffie met een niet functionerend lijf en wandelstok……. 😉

a8da8194-a819-4bac-89fe-83a5b6ae4aa1

Ziekte- of helingsproces

Ziekteproces of helingsproces? Ik ga voor de laatste, die voelt zachter en lichter. En ik ben overtuigd dat alles wat je aandacht geeft groeit, dus ik geef aandacht aan de heling vanuit zachtheid en licht.

Bij het woord ziekteproces voel ik me zwaar, donker en alsof ik mijn eigen verantwoordelijkheid uit handen geef en afhankelijk ben van anderen, van factoren en alsof me iets zomaar overkomt.

Ik ben overtuigd dat mijn proces met Lyme me niet is overkomen. Tuurlijk had ik de tekenbeet nodig om het te activeren in mijn lijf, maar er moest iets gebeuren om echt tot stilstand te komen en andere keuzes voor mezelf te maken. En ook al waren er al diverse alarmbellen op mijn pad geweest, ik moest uitgeschakeld worden en mijn verantwoordelijkheid over mijn eigen leven nemen. Nu probeer ik mezelf opnieuw uit te vinden en dat is een helingsproces, een heel pijnlijk maar o zo mooi helingsproces. En ik geniet er van. Niet van de momenten dat ik veel pijn heb, maar wel van het bewust worden wie ik ben, waar ik van geniet en wat ik belangrijk vind.

En zo merkte ik ook dat ik twee weken geleden, toen ik me ging verbinden met de acties van de lymeverenigingen, me daar eigenlijk niet prettig bij voelde. Zelfs me weer wat zieker ging  voelen. Ik sprak dit uit naar een goede vriendin en die gaf zo mooi aan: ‘Maar Man, dat resoneert ook niet met jou. Jij bent bezig met heling en dat op jouw eigen manier te doen. De acties van de verenigingen gaan over erkenning van de ziekte, onderzoek naar de ziekte en daar zit een andere resonantie aan vast.’
Dit was meteen zo helder, dat ik per direct de schakel weer heb omgezet en me vooral bezig hou met mijn eigen proces, of het nou wel of niet word erkend door wie dan ook. Zolang ik mezelf maar erken in welke hoedanigheid dan ook, dan komt het wel goed.

Helingsproces dus, dat is mijn ding 🙂

 

SOS

Ik heb voor het eerst in ruim 10 maanden een hele goede week gehad. Een hele week met vrijwel geen pijn, vrijwel geen vermoeidheid en bijna weer net als vroeger. Ik voel me weer vrij en alsof ik de hele wereld aan kan. Na ruim 10 maanden heb ik deze dagen omarmt. Niet bang voor wat er gaat komen, maar genoten van ieder moment, iedere dag en wat was dat fijn.
Inmiddels voel ik me nu weer een aantal dagen slechter worden, maar ook die neem ik voor lief. Vooral nu ik een week me zo goed heb gevoeld.

Deze week is ‘De week van de teek’, aandacht voor de ziekte van Lyme. De afgelopen maanden heb ik de acties van alle Lyme verenigingen vanaf de zijlijn gevolgd, maar vandaag voelde ik me daadkrachtig genoeg om me er persoonlijker mee te verbinden. Ik heb een foto van mezelf gemaakt met SOS op mijn hand en deze op al mijn social media kanalen gepost met de vraag voor erkenning.

Maar ook om te delen hoe wij, mijn gezin met mij, hiermee dealen. Ons gezin, mijn werk als zelfstandig ondernemer, als moeder en als yogajuffie met lymelijf. Ook al heb ik een enorm steunend thuisfront, het is een uitdaging.

En nadat ik het op alle social media heb gezet wilde ik dit natuurlijk ook delen op mijn persoonlijke blogpagina. En ik hoop met alle media aandacht die alle Lyme verenigingen hebben deze week, dat er echt wat veranderd voor alle lymies. Erkenning alleen al zou heel fijn zijn!

IMG_2670

Het is week van de Teek en daar heb ik wat mee! Ik doe mee met de campagne S.O.S. om aandacht en erkenning te vragen voor de ziekte Lyme. Ik ben moeder, zelfstandig ondernemer en Yogajuffie met Lyme en ervaar iedere dag de uitdaging om hier goed mee om te gaan en mijn leven zo goed mogelijk te leiden. Ik ben niet bedlegerig, niet verlamd en heb geen last van depressies. Wel heb ik altijd pijn in meer of mindere mate, ben ik extreem moe en heb ik last van uitvalverschijnselen. Ik kan hier nog goed mee leven, maar ik weet dat het veel erger kan. Regulier is er geen erkenning en geen behandeling. Ik heb mijn reguliere behandeling gehad en ben uitbehandeld. Complementair zijn er meer mogelijkheden en voor elke patiënt is die anders. Een zoektocht. Fysiek, emotioneel, mentaal en financieel is het een pittige weg, voor de lymepatient maar ook de omgeving. Ik heb heel veel geluk met een enorm steunende omgeving. Erkenning voor alle lymies zou al heel fijn zijn!#soslyme #erkenning #behandeling #regulier#complementair #ilads #yogajuffiemetlymelijf#yogabeerbussum #mandyssoul

 

Spirituele letters

Afgelopen week werd ik me door een herinnering op facebook weer bewust dat al mijn praktijk/studioruimtes altijd op een adres hebben gestaan die begint met de letter H.
Ik begon mijn eerste praktijk op de H. Reptonstraat in Velserbroek, daarna ging ik naar de Huizerweg in Bussum, van daaruit naar de Hooftlaan in Bussum en sinds drie maanden zitten we op de Herenstraat in Bussum.
Tijd om uit te zoeken waar de letter H voor staat..

Via google kwam ik op een website met een uitgebreide spirituele uitleg van letters en dit vertelde ze over de H:

H
De letter H staat symbool voor heden. Wij leven altijd in het heden, verleden en toekomst bestaan eigenlijk niet, alleen het heden bestaat. Door in het heden te leven, kun je het verleden loslaten en helemaal genieten van het nu.
Als je bij het woord heden de letter H weglaat, ontstaat het woord eden. De ziel die de letter H in zijn naam draagt, is bezig om boven zichzelf uit te stijgen om in eden te komen. Je stijgt boven jezelf uit en komt in het geluk! Je kijkt vol verwachting vooruit!
Bron: Marreiki

Een prachtige spirituele betekenis en zeer passend bij wat wij doen bij Yoga Beer. Ook al zit de letter H niet in onze bedrijfsnaam en in mijn eigen naam, maar na vier adressen die starten met de letter H vind ik dat deze uitleg prima bij ons past 😉

Natuurlijk heb ik ook even naar mijn eigen letter gekeken (Mandy, mamma) en ook daar kan ik me wel in vinden 🙂
Ben je ook nieuwsgierig? Ik deel het linkje hier met je.

H

Uggghsssss

Al jaren roep ik dat het de lelijkste schoenen ever zijn en toen mijn dochter 10 jaar geleden in haar pubertijd spaarde voor een paar Uggs van ik weet niet meer honderd euros, verklaarde ik haar voor gek.
Hoe kon je nou zoveel geld uitgeven voor zulke lelijke laarzen?
Wie loopt er nou op zijn pantoffels buiten?

Nou, je raadt het al, ik dus….
Ik heb deze week Uggs gekocht omdat ze zo comfortabel zitten en warm in de winter en koel in de zomer zijn. En wat een heerlijkheid met alle pijntjes die ik steeds in mijn voeten heb en de enige schoenen die fijn zitten zijn mijn leren met vacht gevoerde hoge winterlaarzen. En nu dus Uggs.

Heel eerlijk gezegd vind ik ze nog steeds niet heel charmant, maar op dit moment is de warmte en de zachtheid aan mijn voeten belangrijker dan de esthetiek, dus ik ga maar even genieten van mijn pantoffels waar ik ook buiten op mag lopen 🙂

Massage voor het Lymelijf

Al een aantal jaren laat ik me iedere 4-6 weken masseren. Naast een heerlijkheid is het voor mijn niet van nature soepele lichaam ook een noodzaak naast de vele yogalessen die ik geef. Een weldaad, ontspannen en opgeladen rol ik dan na 1,5 uur weer van de tafel af, en na een half uur bijkomen en een kop thee kan ik er weer tegenaan.

Sinds het najaar eindigt de massage altijd met een buikmassage voor reiniging. Ik ben er niet helemaal uit of dat prettig is, maar naderhand is het heerlijk. Het zorgt voor reiniging/detox en ik heb het gevoel dat ik daarna echt heb kunnen opruimen.

De afgelopen keren merkten we dat mijn schouders en rug weer vaster gaan zitten, een bekend probleempje bij mij, maar ook best bijzonder met hoeveel ik met mijn lijf doe om het soepel te houden en het dan toch weer vast gaat zitten. Ook mijn nek werkt steeds minder makkelijk mee. Ik wijt het aan het feit dat er veel spanning in mijn leven is en de ziekte de laatste zeven maanden, alleen weet ik dan weer niet of het de Lyme is, de nekstenose of gewoon enorme spanning.
Toch irriteert het me dat het weer vast zit en ook meer pijn doet. Ik wil zo graag ruimte en zachtheid in mijn lijf.

De twee dagen na de massage voel ik me helemaal niet lekker, het lijkt wel of alles los komt en dat is niet fijn, maar wel goed. Ik heb weer meer last van mijn ledematen, gewrichten, nek en buik.
Maar na twee dagen komt er ruimte. Ruimte in mijn lijf en in mijn hoofd. En nu, een week later, lijkt het wel of ik minder pijn heb, me opgeruimder voel en weer wat vrolijker. Of het nou de mooie zonnige dagen zijn of de massage of een combinatie, doe mij maar meer van deze cocktail! Hier word ik blij van! 🙂

IMG_1852

Met dank aan Mascha Charapov voor de heerlijke massages de afgelopen jaren.

Wat zie je er goed uit

Wat zie je er goed uit, dat wilt iedereen toch graag horen en natuurlijk word ik daar ook blij van, maar dat is ook meteen waar chronisch zieke mensen tegen een innerlijk conflict aanlopen.
Ook voor mij nu we na zes maanden onderzoeken in het reguliere circuit niet verder komen. Van buiten zie je niets aan me. Ik zit niet in een rolstoel, loop niet met krukken of andere hulpmiddelen, want als het echt niet gaat lig ik binnen in mijn bed en zie ik niemand. Als ik wel buiten ben, met de hond, of in mijn studio aan het werk, of met mijn gezin, dan heb ik een pijnlijk lijf, maar pijn die te dragen is of ik gebruik een pijnstiller.
Mijn activiteiten spreid ik over de dag, ik werk nog maar één dagdeel per dag en neem veel rust,  en met mij die enorme hoeveelheid andere chronisch zieken die op dit moment niet volledig mee kunnen draaien in onze supersnelle maatschappij.
Het innerlijk conflict waar ik mee loop is dat ik er dus goed en gezond uitzie, me niet zo voel, maar ik zelf vooral niet gezien wil worden als een aansteller en de afgelopen maanden nog regelmatig over mijn grens heen ging voor de buitenwereld.
Ik bood nog steeds mijn excuses aan als ik geen energie meer had om ergens heen te gaan of tegen mijn gezin als ik voelde dat ik moest gaan liggen omdat het lichaam me uitschakelde.
Maar er is verandering gaande en ik kan ook niet anders. Ik ben me meer gaan verdiepen in het proces van chronisch ziek zijn en merk dat ik nog steeds succesvol mijn leven kan leiden, maar wel op een manier die goed voor mij is.
Mij houden aan genoeg rust, suiker-, gluten- en alcoholvrij dieet, mijn supplementen op tijd nemen en vooral niet te hard werken zijn mijn lifesavers.

Mijn intentie voor 2019 is voor het eerst niet voor het grote goed, maar volledig voor mezelf. Gezondheid, overvloed en overgave in mijn eigen proces.

Namasté