Transformatie 0.2

Pakjesavond, verhuizen met de studio en dan is er ook nog zoiets als ziek zijn en afspraken in het ziekenhuis. Iets teveel voor één week, maar het is niet anders.

De verhuistoestand begint me op te breken, ik kan niet meer, maar nog een weekje en dan is in iedergeval alles over en zien we weer verder.
Van de neuroloog naar de internist. Zij wilt een longfoto, een buikecho, weer bloed prikken en een urinemonster. Het wordt me niet erg duidelijk waarom, maar ik onderga het als een mak lammetje. Ik heb geen puf om iets in te brengen en doe wat me gevraagd wordt.

Inmiddels gebruik in nu ruim een week cbd olie en dat lijkt best wel te helpen. Ook de Stressnorm zorgt er in ieder geval voor dat ik beter slaap. Deze week niet een nacht wakker geweest en dat is al in geen weken meer gebeurt.

Helaas voel ik in alles dat ik over mijn grens heen ga en mijn lijf protesteert dan ook hevig. Lief zeg ik tegen mezelf dat dit (de verhuizing) het allerlaatste is. Daarna ga ik in overgave van niets….

Of het nou Lyme is of niet, ik merk dat vooral het aanpassen van mijn leefstijl en voedingsstijl het allerbelangrijkste is, maar gelijkertijd ook de uitdaging met een eigen bedrijf en een gezellig druk gezin. Ik doe mijn best 🙂

Advertenties

Transformatie 0.1

Inmiddels is het eind november. Ik heb er een kuur antibiotica van een maand op zitten, ben al twee keer bij de mesoloog geweest om mezelf te ondersteunen met supplementen en weer terug naar de neuroloog om te kijken hoe het gaat.
De kuur is al weer even geleden gestopt en de pijn en klachten nemen weer toe. Helaas zijn ze tijdens de kuur niet volledig weg geweest, maar het was na de tweede week wel iets zachter.
Maar nu nemen de gewrichtspijnen, vermoeidheid en slapeloosheid in rap tempo weer toe. We veranderen en verhogen een aantal supplementen, maar ik merk nog geen positieve verandering. De mesoloog vermoed dat er ook een burn-out onder zit. Die zit er al jaren onder, maar met de Lyme, een verhuizing van studio, het bericht dat mijn moeder ook weer geopereerd moet worden in haar hoofd en mijn energie die in november en december altijd onder de 0 lijn zit, is dit het moment om zich weer even aan te dienen.
Eerlijk gezegd kan ik de laatste week wel huilen, maar ik moet even door. Eerst de verhuizing en dan neem ik echt rust!

Altijd weer dezelfde valkuil. Eerst nog even dit, en dan…
Als ik deze week terugkom bij de neuroloog, stuurt hij me met spoed door naar de internist. Hij gelooft niet dat het lyme is en vermoed nu spier reuma, maar eigenlijk ben ik daar te jong voor volgens hem.
Ik vermoed dat de goede, lieve man het ook niet weet met me, dus op naar de internist.

Ondertussen probeer ik door te gaan met dat wat is, maar de woorden van de mesoloog blijven hangen. ‘Mandy, je bent echt ziek, dit kan zo niet langer!’
Ik doe mijn best om zo goed mogelijk niets te doen, maar O wat vind ik dit moeilijk!

Transformatie

Transformatie, verandering, overgang een thema in ieders leven, maar op dit moment een waar ik me heel bewust van ben. En niet alleen de transformatie op dit moment, maar ook de keren hiervoor in mijn leven. En dan zie ik een ritme. Iedere 10 jaar in mijn leven vind er een grote verandering plaats.

Ik ben in 1969 geboren in het plaatsje Zevenaar, bij de Duitse grens. Iedereen in Nederland kent Zevenaar ook als laatste plaats/AC restaurant voordat je de grens overgaat. Mijn eerste 18 levensjaren vinden hier plaats. Al vrij jong wist ik dat ik niet voor altijd op deze plek wilde blijven en dat ik de wereld in wilde. Net als iedereen was ik overtuigd dat er iets speciaals op mijn pad zou komen en dat ik alles uit het leven wilde halen. Van de kleuterschool, naar de basisschool en daarna de middelbare school. Wil naar de dansacademie en word uiteindelijk aangenomen in Rotterdam. Verder geen spannende dingen. Een eerste verliefdheid, een eerste vriendje, eerste keer liefdesverdriet en langzaam aan het uitvliegen.

Op mijn 18e vertrek ik naar Long Beach, Californie. Ik ga werken als au-pair. Wat een bizarre ervaring was dat! Dat heel gewone Indische meisje uit Zevenaar aan de andere kant van de wereld. Ik kon er niet aarden en had constant het gevoel alsof ik in een film speelde. Binnen zes maanden weer terug naar het kleine Nederland en mijn ex-vriendje werd weer vriendje en ik trok bij hem in in Aerdenhout, aan de andere kant van Nederland ten opzichte van Zevenaar.

Op mijn twintigste ben ik een ‘volwassen’ vrouw met baan en studie en huis. Helaas heb ik problemen met mijn eierstokken en ben ik ook vaak ziek en word een aantal keer geopereerd. Een half jaar na mijn laatste operatie blijk ik zwanger te zijn. Volgens de gynaecoloog was dat een wonder. Mijn vriend werd mijn man en we kregen een kindje, en nog een, en nog een. Weer is er bij mij het gevoel of het niet over mij gaat. Ik ben het wel, maar ik voel het niet. Na mijn derde kind ga ik weer studeren en ik ben aan het zoeken naar mijn identiteit. Mijn man en ik gaan beiden onze eigen weg en verliezen elkaar onderweg.

Op mijn dertigste ga ik met drie kleine kinderen verder drie hoog achter. Pijnlijk, pittig, maar voor het eerst in mijn leven voel ik dat ik het ben en dat dit over mij gaat. Ik word heel zelfstandig en krachtiger dan ooit. Ik ben een leeuwin met haar welpen en ga van drie hoog achter weer naar een eigen huis en van thuismoeder naar werkende moeder.
Ik leer mijn nieuwe man kennen en na een paar jaar komt er nog een kindje bij. Wij trouwen op mijn veertigste verjaardag.

Inmiddels weer een paar jaar verder heb ik een goedlopende praktijk in Velserbroek en met een aankomende verhuizing richting Bussum start ik nog een praktijk in Bussum. Tijdens dit jaar raak ik geheel onverwacht zwanger van een meisje met Downsyndroom. Op mijn 42ste word zij stil geboren en volgt er een periode van rouw en vooral van nog meer voelen dat dit bij mij hoort en van mij is. Gek genoeg geeft me dat ook een fijn gevoel, ook al doet het zo’n pijn.

Twee jaar na Isabelle word mijn laatste kind geboren, een jongetje met autistische kenmerken en pittig gedrag. Ik krijg een hartinfarct en raak in een burn-out. Inmiddels is er naast de praktijk een kinderyogastudio bijgekomen en mijn bedrijf groeit en ik probeer de balans te vinden en te houden…. een uitdaging.

Vijf jaar later voel ik me al maanden niet lekker, niet genoeg energie, pijnlijke gewrichten en weer last van druk op mijn borst. We denken aan de overgang, want ik ben tenslotte 48.
Zo kwakkel ik nog een aantal maanden door, maar besluit in de zomer toch naar de huisarts te gaan, want ik heb ook vreselijk veel pijn in mijn nek, heb sinds een aantal maanden weer last van migraine, terwijl dat al jaren weg was en heb vaak tintelingen in armen en benen. Een been sleept zo nu en dan. Van de huisarts naar de neuroloog, want dit is geen overgang meer, maar is niet ok. Een zomervakantie volgt en ik voel me alleen maar slechter. Mijn lijf doet pijn, ik ben volledig uitgeput en krijg ontstoken ogen en huiduitslag. De neuroloog merkt dingen op die niet kloppen en stuurt me naar de MRI en bloedprikken. Mijn nek is niet zo mooi meer er zitten beschadigingen en een vernauwing, maar is nog niet van dien aard dat ik zoveel last heb als ik heb. Ondertussen voel ik me steeds zieker en besluit ik mijn seizoen met lesgeven een maand uit te stellen, want ik kan nauwelijks lopen, laat staan yogales geven.

Begin oktober belt de neuroloog. De borrelia bacterie is in mijn bloed gevonden. De ziekte van Lyme. En dan kloppen in ene alle symptomen. En nu?

Verjaardag in de hemel

Maandag 3 september 2018, de vakantie is voorbij en vandaag starten de scholen weer en gaat het gewone leven weer echt beginnen. Heel spannend voor de jongste, want die gaat naar groep 3 en daar heeft hij best een beetje pijn in zijn buik van.

Op vrijdag 3 september 2010 beviel ik van een heel bijzonder meisje. Een heel stil meisje, maar zo mooi. En elk jaar vier ik op 3 september je verjaardag en ben ik zo nieuwsgierig naar jou. En net als ieder jaar begint vanaf 31 augustus de sluier tussen ons iets dunner te worden en vind ik witte veertjes, voel ik de streling op mijn linkerwang en is mijn emotionele stabiliteit iets minder stabiel. Gefeliciteerd lieve, mooie Isabelle Madelief de Beer, met je 8e verjaardag in, ik hoop, een mooie hemel of op elke andere plek waar je nu ook bent.
Liefs Mamma

Moeder dochter verwarring

In mijn praktijk kom ik vaak de verwarring van moeder, dochter en innerlijk meisje tegen. Een moeder die er alles aan doet om het leven voor haar dochter anders te laten lopen dan het voor haar heeft gedaan, maar helaas ervaart de dochter vrijwel dezelfde valkuilen als moeder heeft of heeft gehad.
Hoe komt dat? In de meeste gevallen zijn dit moeders die ontzettend hun best doen om te voorkomen dat de geschiedenis zich herhaalt. Vaak ook moeders die het lastig vinden om hun dochter een beetje te laten, vertrouwen te hebben en de ruimte te geven om fouten te maken. En vaak ook moeders die zelf heel erg hebben geworsteld als meisje. Maar in plaats van onze dochters te ontlasten, belasten we ze en kunnen onze dochters niet hun eigen pad lopen.
Tijdens een familieopstelling kunnen we onderzoeken wat van moeder is, wat van dochter is en waar de verwarring tussen dochter en het innerlijke meisje van moeder zit.
Door iedereen weer zijn eigen pakketje terug te geven, gaat het weer stromen en kunnen zowel moeder als dochter weer hun eigen pad lopen, elkaar blijven steunen zonder belast te worden met de thema’s van de ander.

Healing my soul

Eens in de zoveel tijd voel ik dat het weer tijd is voor mijn eigen healing. Vaak merk ik dat aan lichamelijke klachten die dan best wel pittige vormen kan aannemen en waar ik in eerste instantie heel geïrriteerd op kan reageren naar mezelf. Want uiteraard komt het nooit uit om ‘ziek’ te worden. Daar is geen tijd en ruimte voor, maar inmiddels heb ik genoeg ervaring met mijn lijf en ziel om me maar over te geven en in rust stand te gaan, want als ik dat niet doe, schakelt mijn lichaam mij volledig uit en kan ik alleen nog maar in een donkere kamer in bed gaan liggen, zonder geluid, zonder licht en alleen maar slapen met vreselijke nachtmerries en enorme hoofdpijn, maagpijn en spuug taferelen.
Inmiddels luister ik iets sneller naar mezelf en natuurlijk komt het nog steeds niet uit, maar deze week, voorjaarsvakantie, was het een prima moment om even uit te stappen. Een dag en twee nachten slapen, water met citroen en honing drinken en wat thee en fruit. Ik voel de energie weer terugkomen en mijn lijf en ziel weer langzaam open gaan. Ondertussen geef ik mezelf self-healings en mediteer ik. De nachtmerries worden weer dromen en de dromen gaan over vergeving. In mijn dromen ga ik allemaal mensen en plekken uit mijn leven langs om dag te zeggen en ik eindig in mijn ouderlijke huis, waar mijn vader met onze hond is, heel ontspannen is en hij lijkt niet ziek te zijn. Hij vraagt mij hoe het met mij gaat? En ik heb even een ouderwets kort moment met hem. Vertrouwd. En mijn moeder is op mijn oude kamer het bed aan het opschudden en is bezig om afscheid te nemen van haar ziekte. Het is een heldere droom en geeft me een heel rustig gevoel. Het gevoel van: Het is goed. Toen ik wakker werd voelde ik me licht, helder en heel. En dankbaar.

Plek voor iedereen

In 2008 ben ik de opleiding in familieopstellingen gaan doen en nog steeds, 10 jaar later, vind ik het werken met het systeem waar je deel van uitmaakt iets prachtigs. Ook tijdens kinder-, tiener- en oudercoachings kijk ik naar de plek waar iemand zichzelf neerzet. In het gezin, op school en in de vriendengroep. En alleen al het tekenen hiervan door de kinderen zelf of het realiseren door ouders welke plek ze zelf innemen, geeft ruimte en opluchting. Voor ouders is het vaak ook leuk om te weten hoe de tafelopstelling in het gezin is en als je daar even aandacht aan geeft en soms een beetje gaat schuiven, dat de gezinsmaaltijden een stuk gezelliger kunnen worden. Het kan zelfs zo zijn dat de maaltijden niet alleen gezelliger worden, maar ook beter genuttigd worden door de zgn. ‘moeilijke’ eters. Wil je hier meer over weten? Ik vertel je graag meer 🙂

Een nieuw boek

Ik schrijf een nieuw boek. Een boek met als titel 2018, mijn 49ste jaargang. En zoals ieder jaar start ik met een flinke schoonmaak in huis. Kerstboom en versiering eruit en ook meteen veel overbodige troep de deur uit. Deuren en ramen open en stofzuigen, dweilen en soppen maar. Daarnaast heb ik gisteren een zelfgemaakte smudge stick van witte salie gekregen, dus ook die gaat door het huis heen en dan zijn we klaar voor een nieuwe bladzijde in mijn levensboek. Dan is het tijd voor mijn jaarleggingen. Ieder jaar leg ik mijn jaar met de Godin en/of de Engelen kaarten. Ook dat is traditie geworden, net als dat ik dan voor geïnteresseerden ook een kaartje trek. Ik hou van tradities. Tradities en vieringen om iets af te ronden en af te sluiten en een om weer met iets nieuws te beginnen. Het enige wat ik niet meer doe zijn goede voornemens. Ik neem iedere dag zoals die komt en ga er van genieten. Bij deze wens ik dan ook iedereen een 2018 zoals die komt en ga er vooral van genieten!

Gevoelig, ego versus soul

Gevoelig, overgevoelig, hooggevoelig….. hartstikke leuk en ook heel handig, maar soms even niet. Want of het nou bewust of onbewust is, niet iedereen gaat met respect en vertrouwen met jouw energie om. En natuurlijk kan je dan zeggen: Je moet je bewust zijn van je energieniveau en je zo nu en dan afsluiten en beschermen, maar eigenlijk wil ik mezelf helemaal niet afsluiten en beschermen. Ik ben gevoelig, intuïtief en heldervoelend en na dat eerst 30 jaar te hebben weggestopt, is het nu een kadootje voor mij om mee te leven en te werken.
Ik wil graag volledig beschikbaar zijn voor iedereen die mijn hulp kan gebruiken en wat extra energie nodig heeft en dat wil ik graag en dankbaar blijven doen, maar lieve ego’s een beetje meer respect, zuiverheid en integriteit graag. Misschien ben je het je niet bewust, maar als jij voelt dat er iets bij je prikt, als je merkt dat je een ander niet meer recht in mijn ogen kan aankijken of uit de weg wilt gaan, als je niet meer op je gemak voelt bij een ander in de buurt. Ga dan voor de spiegel staan en kijk jezelf diep in de ogen aan en vraag jezelf wat er is gebeurt, zonder jezelf te veroordelen. Wees eerlijk naar jezelf. Open dan je hart, in eerste instantie naar jezelf en weet dat er overvloed is voor iedereen. Vertrouw op je eigen kracht en wees niet bang dat je de kracht van een ander nodig hebt om te zijn. Je bent al en je hoeft alleen maar te zijn. Een hele kleine zielsfluistering op de maandagmorgen uit een liefdevol hart.

Rust, tijd en ruimte

In mijn kindercoachpraktijk kom ik wekelijks bijzondere kinderen tegen. De afgelopen maanden was er een vierjarige die maar niet zindelijk werd en waar ouders al diverse artsen en therapeuten voor hadden bezocht, maar het mocht nog niet baten.
De eerste afspraak was vooral met moeder en het kind speelde om ons heen. Ondertussen scande het kind mij en maakte hij contact zonder woorden. Ik gaf hem hierin de leiding en ging verder achterover zitten en hij gaf steeds meer signalen dat hij hulp wilde. Ondertussen ging de coaching met moeder door en gebeurde er heel veel.
De tweede afspraak begon hij direct met mij te praten en wilde graag samen spelen. Tijdens deze keer gaf hij aan dat hij naar de wc moest en zo gezegd, zo gedaan. Moeder heel blij. Op school bleek ook al verandering waar te nemen en thuis waren ze ook aan het kijken hoe ze beter voor het kind konden faciliteren in plaats van daaraan voorbij te gaan en hun eigen drukke agenda voorop te zetten.
De derde keer moest er direct een wc stop worden gemaakt en er werd weer uitgebreid gespeeld en gepraat. Volgens moeder was er nu een enorme verandering geweest en ging het heel goed, alleen stond er nu een reisje gepland voor ouders zonder kinderen en daar maakte moeder zich zorgen om.
De vierde keer was er een enorme terugval. Het reisje had het kind geen goed gedaan en ouders hadden ook weer wat oude patronen opgepakt. De agenda werd weer voller en drukker en daar reageerde het kind weer op. Voor moeder was het helder, maar om het dan in dagelijkse leven door te zetten blijkt toch lastiger, zelfs als het je vierjarige betreft die heel duidelijk en helder aangeeft wat hij nodig heeft. Rust, tijd en ruimte om te mogen groeien.